Συμβουλές Υγείας

Επιστροφή στα άρθραΣυμβουλές ΥγείαςΞΕΦΥΛΛΙΣΤΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΜΑΣ PHARMA PLUS LINK

Ιγμορίτιδα: ένας ενοχλητικός... επισκέπτης!

Κάθε χειμώνα παρατηρείται έξαρση της ιγμορίτιδας. Η ιγμορίτιδα είναι η φλεγμονή των ιγμορείων άντρων και εμφανίζεται συνήθως ύστερα από κάποιο κοινό κρυολόγημα, γρίπη ή κρίση αλλεργικής ρινίτιδας, με έντονο οίδημα του ρινικού βλεννογόνου και αυξημένη παραγωγή βλέννας.

Το έντονο οίδημα προκαλεί απόφραξη των μικρών αγωγών που συνδέουν τη μύτη με τα ιγμόρεια, με αποτέλεσμα τη διαταραχή ή την αδυναμία παροχέτευσης και αερισμού αυτών, με συνέπεια την πρόκληση πόνου στο πρόσωπο ή το μέτωπο.

Όταν το κοινό κρυολόγημα ή η γρίπη διαρκούν περισσότερο από μία εβδομάδα και η απλή βλέννα μετατρέπεται σε πηκτό πύον, τότε είναι πολύ πιθανόν να δημιουργηθεί ιγμορίτιδα. Από την άλλη πλευρά, η χρόνια ιγμορίτιδα δημιουργείται όταν η απόφραξη παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τι είναι τα ιγμόρεια;

Τα ιγμόρεια είναι οστέινες αεροφόρες κοιλότητες, οι οποίες βρίσκονται εκατέρωθεν της μύτης. Εκτός από τα ιγμόρεια υπάρχουν και άλλες παραρρίνιες κοιλότητες, οι οποίες είναι οι μετωπιαίοι κόλποι, οι σφηνοειδείς κόλποι και τα ηθμοειδή. Η χρησιμότητα αυτών των κόλπων είναι να θερμαίνουν τον εισπνεόμενο αέρα, να λειτουργούν σαν αντηχεία της φώνησης και να προστατεύουν τον εγκέφαλο, σε περίπτωση κάκωσης του κρανίου.

Τα μικρόβια που συνήθως ενοχοποιούνται για την ιγμορίτιδα είναι ο πνευμονιόκοκκος, ο στρεπτόκοκκος, ο σταφυλόκοκκος, ο αιμόφιλος, η μοραξέλα και σπανιότερα αναερόβια βακτήρια, ενώ στα παιδιά ενοχοποιούνται διάφοροι ιοί.

Παθογένεση - προδιαθεσικοί παράγοντες

Τα ιγμόρεια επικοινωνούν με τη μύτη μέσω ενός πολύ μικρού στομίου. Οποιαδήποτε απόφραξη αυτού του στομίου μπορεί να οδηγήσει σε διαταραχή του αερισμού και της παροχέτευσης του ιγμορείου, με τελικό αποτέλεσμα την ανάπτυξη ιγμορίτιδας.

Ποια τα αίτια της ιγμορίτιδας;

Η οξεία ιγμορίτιδα μπορεί να είναι το αποτέλεσμα:

  • ενός κοινού κρυολογήματος,
  • φλεγμονών δοντιών της άνω γνάθου,
  • επιπλεγμένων καταγμάτων του προσώπου,
  • κατάδυσης σε μολυσμένα ύδατα ή κολύμβησης σε μολυσμένες πισίνες,
  • κατάδυσης σε μεγάλο βάθος χωρίς απόφραξη της μύτης.

Ποια είναι τα συμπτώματα της ιγμορίτιδας;

Τα συνηθέστερα συμπτώματα μπορεί να είναι: κεφαλαλγία, αίσθημα τάσης προσώπου, ρινική συμφόρηση, πυώδης ρινόρροια, βήχας, κακοδιαθεσία, δεκατική πυρετική κίνηση, οδονταλγία, καταβολή κ.ά.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η διάγνωση τίθεται από το ιστορικό και την παρούσα κλινική εικόνα, την πρόσθια ρινοσκόπηση, που πραγματοποιείται στο ιατρείο, και την ακτινογραφία παραρρίνιων κόλπων, που επιβεβαιώνει τη συλλογή υγρού ή την ύπαρξη θολερότητας μέσα στο ιγμόρειο. Σε περιπτώσεις οξείας ιγμορίτιδας, το υπερηχογράφημα ιγμορείων καταδεικνύει τη συλλογή υγρού. Σε περιπτώσεις χρόνιας ιγμορίτιδας και για την πληρέστερη διερεύνηση της παθολογίας όλων των παραρρίνιων κόλπων συνιστάται η αξονική τομογραφία.

Ποια είναι η θεραπεία της ιγμορίτιδας;

Η θεραπεία είναι συντηρητική-φαρμακευτική και περιλαμβάνει τη χορήγηση αντιβιοτικών βάσει αντιβιογράμματος από καλλιέργεια που έχει ληφθεί από το πάσχον ιγμόρειο κατόπιν παρακέντησης. Επειδή κάτι τέτοιο είναι πρακτικά δύσκολο, χορηγούνται αντιβιοτικά που έχουν μεγάλο αντιμικροβιακό φάσμα (και για αναερόβιαβακτήρια). Εκτός από την αντιβίωση, ιδιαίτερη αξία έχει η αποσυμφόρηση της ρινός και κατά προέκταση και του στομίου του ιγμορείου, ώστε να μπορεί να γίνεται απρόσκοπτα η παροχέτευση των εκκρίσεων. Γι’ αυτόν το λόγο, χορηγούνται ρινικά εκνεφώματα (spray), συνήθως κορτιζονούχα. Στις περιπτώσεις χρόνιας ή ανθεκτικής ιγμορίτιδας έχουν θέση η χειρουργική ανάτρηση και ο καθαρισμός του ιγμορείου. Τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί η Λειτουργική Ενδοσκοπική Χειρουργική των ιγμορείων (FESS),  η οποία εξασφαλίζει τη διεύρυνση του φυσιολογικού στομίου του ιγμορείου και την αποκατάσταση του φυσιολογικού αερισμού και της παροχέτευσής του.

Ποιες εξετάσεις είναι αναγκαίες;

Συνήθως οι γιατροί προχωρούν σε εξετάσεις όταν η αντιβίωση ή οι αντιβιώσεις που έχει πάρει ο ασθενής δεν είναι αποτελεσματικές.

✴ Απλή εξέταση αίματος: είναι αναγκαία πριν πάρει ο ασθενής αντιβίωση, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η λοίμωξη οφείλεται πράγματι σε κάποιο μικρόβιο.

✴ Ακτινογραφία στην περιοχή της ρινικής κοιλότητας, η οποία θα δείξει αν τα ιγμόρεια είναι γεμάτα με αέρα ή με πύον.

✴ Αξονική τομογραφία: μας δίνει και την καλύτερη εικόνα για την κατάσταση των ιγμορείων.

✴ Καλλιέργεια βλέννας: συστήνεται μόνο στην περίπτωση που ο γιατρός έχει εξαντλήσει όλα τα θεραπευτικά μέσα ή στην περίπτωση που θέλει να αποφύγει την επέμβαση. Πρέπει να γίνει παρακέντηση στα ιγμόρεια και να ληφθεί βλέννα για μικροβιολογική ανάλυση, προκειμένου να εντοπιστεί το μικρόβιο, ο ιός ή ο μύκητας που αντιστέκεται στη θεραπεία.